De stad waar ik werk

De stad waar ik werk

Mijn eerste baantje na m`n sociale opleiding was dat van ‘medewerker verblijf’ in een AZC op de Veluwe. Een idyllische, bosrijke omgeving, met daarin een stel houten barakken, waar in totaal 100 mannen verbleven. Vaak met z`n vieren of vijven op tweepersoonskamers. Diverse leeftijdsgroepen, diverse nationaliteiten, diverse religies. Het was 1994, de Irakezen vluchtten nog steeds voor Saddam, en de Kosovaarse en Albanese moslims vonden het ook verstandig om hun land te verlaten. Afgezien van hen, waren er ook alleenstaande minderjarige asielzoekers (AMA`s), een Koerd, wat Chinezen, en een aantal Afrikaanse jongens uit Franssprekende landen. Vaak hartstochtelijk christelijk, vaak in een pak, er zat zeker een prediker bij. Ook nog een zonnebrillenpikker die z`n eigen gang ging.

Haatdragend

Dat er grote verschillen waren in de diverse culturen, werd me al gauw duidelijk; de Kosovaren waren tot op het bot racistisch, waarbij vooral de Afrikanen het moesten ontgelden. Er werd vaak door de Kosovaren naar hen verwezen als ‘die Schwarzen’. Enge kerels vond ik het, die Kosovaren. Arrogant, crimineel, racistisch. Later kwam ik enkelen van hen nog wel eens tegen in het uitgaansleven, vaak achter de gokkast. Ik heb me vaak afgevraagd waarom zij nou zo vijandig stonden tegenover die zwarte jongens. Vechtpartijen waren geen uitzondering, en de Afrikanen waren bang van het vijandige gedrag van de Kosovaren. Fanatieke haat, anders kan ik het niet omschrijven.

Ondertussen weet ik het antwoord. De Afrikanen hadden de domme pech dat ze en zwart en christen waren, in een opgehokte populatie die overwegend moslim was.

Na drie maanden had ik het wel gezien, ben weggegaan en heb nooit meer op een linkse partij gestemd.

Multi-culti welzijnsknuffelen

Fast forward naar 2007; in de stad waar ik werk is 20% van de inwoners niet-westers allochtoon, hoofdzakelijk Marokkaans en Turks. Zo`n 10% van de populatie is laaggeletterd, van die 10% is 2/3 autochtoon, en 1/3 allochtoon. Er zijn drie moskeeën, en er is een Islamitische school, daarnaast wordt er door sommigen gebruik gemaakt van een madrassa in een nabij gelegen stad, voor de nodige religieuze vorming in het weekend.

In 2007 begin ik enthousiast aan een nieuwe baan in de wondere wereld van welzijn, een wereld waar ik me over blijf verbazen. Ik ben cliëntadviseur, en help met het opzetten van activiteiten. Omdat het gemeentebeleid op dat moment gefocust is op multi-culti, wordt er het multiculturele zwemmen georganiseerd. Een bullshit-term, maar hé, het zorgt weer voor subsidie voor het aankomende jaar want goed bezig met diversiteit en integratie. Inshallah, natuurlijk.

Wat me opvalt is dat de Marokkaanse/Turkse man (want de vrouwen zie je niet zo vaak) als een soort van kind wordt bezien, dat geen verantwoordelijkheid kan of mag dragen voor z`n eigen handelen. Andere cultuur, andere zeden. Geef het wat tijd en het komt allemaal goed.

Als er tijdens een inschrijfavond voor een activiteit moet worden ingeschreven (dit is vaak gecommuniceerd met de moskee), en er komt bijna geen hond opdagen, of de vertegenwoordigers van de moskee hebben hun huiswerk niet gedaan, zou je denken dat er dan geen animo is voor zo`n activiteit. Toch? Nee hoor. Misschien hebben ze het wel niet begrepen, en dan houden we fijn nog zo`n inschrijfavond. Of twee. Want de activiteit moet wel slagen.

Trouwens, het begrip ‘multicultureel’ pakt in de praktijk nogal ‘monocultureel’ uit. Alle cliënten kwamen uit Islamitische landen. Surinamers, Antillianen, en Nederlanders zag je er niet tussen.

We passen ons maar aan

Deze houding vanuit welzijnswerk doet dus absoluut geen appel op het verantwoordelijkheidsgevoel van de groep waar het om gaat, vervolgens vindt men het raar dat er een loopje wordt genomen met het Welzijnswerk.

Mijns inziens begint hier al een stuk dhimmitude enerzijds, en een nogal racistische kijk op mensen anderzijds. Ach, laten we ons wat aan hen aanpassen, ze zijn de taal niet zo machtig, en hebben een andere cultuur. Het is de reflex van de opgeleide welzijnswerker, die vanuit idealisme werkt maar, met een te idealistische bevlogenheid, blind is voor wat er aan de kant van de ‘allochtoon’ gebeurt.

De slachtofferrol is een rol die prima past bij een aantal bevolkingsgroepen, en die de reflexen van de hulpverlener activeert, want je wil mensen toch helpen.

In mijn praktijk van cliënt adviseur, heb ik op het zogenaamde ‘multicultureel spreekuur’, voor het merendeel Marokkaanse mannen voor mijn bureau gehad. Vaak hadden ze advies nodig over zaken zoals; huurtoeslag, kinderbijslag, hoe kan ik mijn nieuwe vrouw hier naartoe halen, welk bedrag krijg ik mee van de SVB als ik terugga naar Marokko, ik wil iemand aanklagen, iemand in de moskee heeft m`n eer aangetast.

Vaak spraken ze erg slecht Nederlands, hadden ze sinds hun verblijf in Nederland nog geen dag gewerkt (en dat soms al sinds 30 jaar), en waren ze veeleisend. In het eerste contact vaak beleefd, tegen onderdanig aan, later soms brutaal en veeleisend.

Kritiek op betutteling

En doe je als cliëntadviseur je werk goed, dan wordt dat op vrijdagmiddag in de moskee wel gecommuniceerd met elkaar, zodat de week daarop het spreekuur drukker wordt.

In die tijd werd mijn kritiek op de betuttelende omgang met vooral de moslims, vooral teniet gedaan met argumenten zoals ‘moet je je voorstellen hoe het is in een vreemd land, waar je de taal niet spreekt’, ‘we moeten er voor zorgen dat we goed bezig zijn met integratie van deze mensen’, ‘de gemeente wil nu eenmaal extra aandac ht voor allochtonen’, aparte ‘emanciperingsavonden voor vrouwen’, waarvan de initiatiefnemers gek genoeg altijd moslima waren.

Gek is, dat ook directe collega`s moeite hadden met het eindeloos faciliteren van vooral de islamitische groep. Moskeebezoeken door medewerkers werden gestimuleerd, natuurlijk schoenen uit in de gebedsruimte, en vrouwelijke collega`s een hoofddoekje om, ook al waren zij niet islamitisch.

Naief over de Arabische Lente

De afgelopen jaren zijn er meerdere katalysatoren geweest die voor een voelbare omslag hebben gezorgd in de houding van moslims naar de samenleving waarin zij leven. Men denke aan de Arabische Lente. Wat was ik blij toen Saddam Hussein gepakt werd, en met Ghadaffi kon ik ook niet al te veel medelijden hebben, na de verschrikkingen die zijn regime heeft aangericht. Wat had ik een goede hoop, op eindelijk meer democratie en rechtvaardige leiders in het Midden-Oosten.

Te naief. Wat er voor de dictatuur in de plaats is gekomen, is vele malen gruwelijker. Saddam en Ghadaffi zorgden er voor dat het deksel stevig op de Islamitische Doos van Pandora bleef. Ze wisten prima met welke krachten ze te maken hadden, en dat er sterke repressie nodig was, om de geest in de fles te houden.

Omslag

Nu de Arabische Lente om lijkt geslagen in een nieuwe Islamitische veldtocht tegen de Joden

de ‘Kruisvaarder’, en de ongelovigen in dat door-en-door-rotte Westen merk ik ook in de stad waar ik werk dat de houding van moslims is veranderd.

Geslotener, veeleisender (recht menen te hebben op bv voorzieningen), verbeten gezichten soms

Hier wil ik zeker niet voorbij gaan aan de positieve contacten die ik heb met moslims. Velen van hen schat ik modern in, en ik kom bij moslimvrouwen thuis, waarbij de man niet aanwezig is, die ook geen hoofddoek dragen, maar wel geloven. Daar tegenover staat dan ook weer de moslim, waarbij in huis alleen plavuizen liggen, je je schoenen uit moet doen, waar je je vijftig jaar terug waant, waarbij de groene bankstellen met kwastjes en een overdaad aan kussens tegen de muur staan, en waar er een Koran in een standaard staat. Dat zijn in mijn ervaring de ware gelovigen . Zeker als de vrouw niet op dezelfde bank kan zitten als de mannen.

Kort geleden sprak ik met een Surinaamse moslima open over de stand van zaken binnen de islam en over fanatici zoals Islamitische Staat. Ze zei dat ze het maar een bende islamitische moordenaars vond. Ze gaf ook aan dat ze voor haar vrijwilligerswerk wel eens met een mannelijke collega op een kamer sliep. Z e was zich er van bewust dat ze hiervoor in een islamitisch land opgehangen zou worden. Over de verschillen tussen verschillende islamitische groeperingen gaf ze aan dat Surinaamse Soennieten, een stuk fanatieker zijn dan bv Marokkaanse of Turkse moslims. Zo is ze bij een Surinaamse moskee weggegaan, omdat de imam haar opgedragen had om niet meer om te gaan met Nederlanders, tenzij ze waren bekeerd tot de Islam. Wat dus eigenlijk betekende dat ze haar blanke Nederlandse familieleden mee had moeten sleuren naar de moskee om de Sjahada uit te spreken. Deze moslima had ook de hajj (bedevaart naar Mekka) gedaan, en stond al een treetje hoger op de vijf-zuilen-ladder dan degenen die dat niet deden. Ik verwonder me er dan ook over dat iemand zich nog kan verbinden aan een religie/ideologie waar de dood staat op bepaalde gedragingen.

Openlijke vijandigheid?

In de stad waar ik werk, is er in ieder geval één wijk waar moslims geconcentreerd samenwonen, en waar er een islamitische basisschool is. Sinds de Arabische Lente, het ontstaan van terreurgroepen zoals Islamitische Staat, is wereldwijd te merken dat de Islam zich ernstig aan het roeren is, en dat er in zowel Europa als de Verenigde Staten moslims en islamitische ‘belangenorganisaties’ een plek eisen. Dit is ook te merken in de stad waar ik werk. Op de Islamitische basisschool klinkt met enige regelmaat “Allahu Akhbar”. Ondertussen heeft deze strijdkreet voor mij de zelfde lading als “Heil Hitler”. Er wordt meer vrijheid genomen om zich te uiten, schijnbaar. Niet dat daar openlijk aanstoot aan wordt genomen door Nederlanders, overigens. We zijn zo tolerant, we gunnen mensen hun cultuur, ‘religie’, culturele eigenaardigheden.

In de stad waar ik werk zijn er begin dit jaar door de gemeente belegde bijeenkomsten geweest met betrekking tot radicalisering. Een uitstekende gelegenheid voor islamitische groepen om zich te laten zien en horen, en zeggen dat het wel meevalt met radicaliseren. En dat was ook precies wat er gebeurde. In de stad waar ik werk zijn er wijkagenten die een mening hebben over de huidige presentatie van de islam. Maar ja, als je als wijkagent je mening geeft wordt je als racist neergezet, terwijl zij toch een van de eersten zijn die met uitwassen of bepaalde trends geconfronteerd worden.

Vluchteling of migrant?

Dit jaar dook er voor het eerst de term ‘dobberneger’ op. Wat mij betreft een racistische term, maar het bekt lekker. Omdat ik slecht m`n mond kan houden, en over veel een mening heb maakte ik de opmerking dat het feit dat mensen de keus maken om in een bootje te stappen in de hoop (of erop vertrouwend) dat ze door een schip opgepikt worden, om ze naar Europa (eenmaal binnen, nooit meer weg)te brengen, ze nog geen zielige bootvluchtelingen maakt ,maar migranten. Hierop kreeg ik terug dat ‘je je maar eens voor moet stellen dat je niks hebt, en moet vluchten’. Ik kon alleen maar denken aan de woorden van Islamitische Staat, en dat ze woord hebben gehouden toen ze dreigden Europa met een miljoen vluchtelingen te overspoelen.

Dhimmitude vs repressie

Deze voor mij vreselijk naïeve opmerking, deed mij vermoeden, dat als puntje bij paaltje komt, vele Nederlanders uit piëteit met de middeleeuwse cultuur van de islam, vrijwillig hun hoofd zullen buigen, alleen vanwege de onwil of onkunde om een storm aan te zien komen, als je er al middenin staat. De hulpverlener is vaak een idealist, links en blind voor signalen die aangeven dat er misschien wel een hoop mensen zijn die het misschien erg slecht voor hebben met de Nederlandse cultuur. En wat doe ik? Soms probeer ik de blinde vlek bij mensen wat minder blind te maken. Een collega gaf aan dat ze ooit met vluchtelingen werkte, en dat ze het zo sneu vond als iemand als geboortedatum dan 01-01-(jaartal) opgaf. Dan ben je ook maar opgegroeid in primitieve omstandigheden. Tja…..dat of ze hebben hun papieren weggegooid.

Die manier van denken faciliteert deels het handelen van een kwaadwillende ideologie. Goed beschouwd is de islam wellicht nog niet eens het grootste probleem. Met veel linkse landgenoten heb je er zo maar een ideologische vijand bij. In een land als Tadzjikistan kan dus wel een en ander aan repressief beleid worden gevoerd. http://www.theguardian.com/world/2015/may/08/tajikistan-islam-arabic-names-crackdown

Zeg Rutte, doe eens even invoeren dat beleid!

Antisemitische beleidsmedewerkster

Op 15 mei is er een bijeenkomst in Amsterdam: “Ik erken de Nakba”. Ik schat in dat het weer zo`n ‘Dood aan de Joden’ bijeenkomst is, onder de noemer Palestina Vrij!

Natuurlijk is meneer Appa weer van de partij, naast een aantal voor mij totaal onbekende anti-zionisten(lees antisemieten). Waar ik van schrok was de volgende naam: Sadika Arab.

Deze mevrouw is een beleidsmedewerkster van de Gemeente Lelystad. Lees verder op de site van Kees Madura, volg de link: http://keesjemaduraatje.blogspot.nl/

De situatie rondom Yasmina Haifi indachtig (http://www.nrc.nl/nieuws/2014/08/13/islamitische-staat-is-een-zionistisch-complot-ambtenaar-geschorst/) vraag ik me af, waarom islamitische antisemieten bij een overheid kunnen werken die dit schijnbaar ook toestaat?! Er is trouwens nog weinig ruchtbaarheid aan gegeven.

Hoe kan dat? Dat je als overheidsfunctionaris een hobby hebt, soit. Maar dat antisemitisme (want dat is het) klaarblijkelijk gedoogd wordt door een werkgever als de overheid, vind ik een gevaarlijke ontwikkeling. Als het zover is, dan is islamisering een voldongen feit, en zal dat ons zeker meer problemen opleveren. Tajikistan heeft ondertussen wel een oplossing voor islamisering, ondanks dat ruim 90% van de inwoners moslim is.

In de stad waar ik werk, verwacht ik spannende tijden.

Thomas Jefferson

Advertenties